၁။ အျပာေရာင္ဖိနပ္ပိုင္႐ွင္ - အပိုင္း (၁)
အျပာေရာင္ဖိနပ္ပိုင္႐ွင္ - အပိုင္း (၂)
(၉)
ျပာေနေသာ ေကာင္းကင္မ႐ွိေတာ့ပါ။ ညိဳ႕မိႈင္းေနေသာ တိမ္ညိဳမ်ားႏွင့္ တသဲသဲက်ေနေသာ မိုးစက္မ်ားျဖင့္သာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးက ဆူညံပြက္ထေန၏။ ၿငိမ့္ခနဲ လႈပ္သြားေသာေၾကာင့္ ဘတ္စ္ကားထြက္သည္ကို သူ သိလိုက္၏။ စိုးရိမ္မႈစြက္ေနသည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ နေဘးသို႕ သူ ေ၀့ၾကည့္လိုက္မိသည္။ အမျဖစ္သူ မသဒၵါ၏ ပခံုးကို အသာေခါင္းေမွးတင္ရင္း ေကာ့ညႊတ့္သည္ မ်က္လႊာအစံုတို႕ခ်ကာ ေနသည့္ ဖိနပ္ျပာမမကို သူ ျမင္ေနရသည္။ မနက္က ဖယ္ရီကားႏွင့္ မလိုက္မိပဲ လိုင္းကားႏွင့္ သြားမိေသာ သူ႕အျဖစ္ကို သူအံၾသေနမိသည္။ ေနာင္တလည္း ရေနမိ၏။ လိုင္းကားဘတ္စ္ကို တြယ္စီးရင္း တပ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာဆိုေနခဲ့ေသာ ဖိုးေက်ာ္ကိုသာ သူ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ မင္း မသိလို႕ပါ ဖိုးေက်ာ္ရယ္ဟု စိတ္ထဲက တီးတိုး ဆိုလိုက္ရင္း သက္ျပင္းတစ္ခုကို ခ်လိုက္မိသည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလို ခံစားမႈမ်ိဳးကို သူ႕အေနျဖင့္ ယခင့္ယခင္ မခံစားမိဖူးသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ဖိနပ္ျပာကို ရင္မဆိုင္၀ံ့သည္က တစ္ေၾကာင္း (အဘယ္ေၾကာင့္ ရင္မဆိုင္၀ံ႕သည္ကိုလည္း သူ ကိုယ္သူ ယခုထိ မသိေသးပါ) မို႕ ဒီမနက္က လိုင္းကားႏွင့္ သြားမိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေတာ့သည္။
သဒၵါက သူမ ၏ လက္ဖ၀ါးအစံုတို႕ကို ညင္သာစြာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ေလသံတိုးတိုးျဖင့္ အသာအယာ လွမ္းေမးလိုက္သည္ကို သူ ျမင္ေနရ၏။ အျဖဴေရာင္႐ႈေဆးဗူးကို ႐ႈေနရင္း သူမ ေခါင္းကို မသိမသာၿငိမ့္ျပရင္း ဆက္လက္ေမွးေနသည္။ သူ ေက်ာ့္ကို အမွတ္မထင္ ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။ ယခုကဲ့သို႕ အားေလ်ာ့ ႏြမ္းလ်ေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးသည္ပင္လွ်င္ ေဖ်ာ့ေတာ့စြာ အေရာင္ေတာက္၍ ၾကည့္ေကာင္းေနေပ၏။ ဟန္ခ်က္ညီေသာ နဖူးျပင္ႏွင့္ မသိမသာပါးလ်သေယာင္ေသာင္ မ်က္ခံုးစတို႕က လို္က္ဖက္လွသည္။ ငဲ့ေစာင္း ထားေသာ ဦးေခါင္းေၾကာင့္ ဘက္တစ္ဖက္သုိ႕ ၀ဲက်ေနေသာ ဆံႏြယ္မွ်င္မ်ားကလည္း ကပိုက႐ိုႏွင့္ ၾကည့္ေကာင္းေနေတာ့သည္။ သူ႕ရင္ထဲတြင္ ေမာလ်သလိုလို၊ အသက္႐ႈမ၀သလိုလို ခံစားလာမိသည္။ မိုးစက္တို႕က တစ္စတစ္စသည္းသထက္ သည္းလာေနၾကသည္။ ဘတ္စ္ကားသည္လည္း သက္ဆိုင္ရာ မွတ္တိုင္တို႕တြင္ အတင္အခ်ျပဳလုပ္ရင္း ပံုမွန္ေမာင္းႏွင္လာသည္။ ဖိုးေက်ာ္ကေတာ့ ဖိနပ္ျပာ၏ သူငယ္ခ်င္းမူမူတို႕အဖြဲ႕ႏွင့္အတူ ေက်ာင္းတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သူ ႏွင့္ မသဒၵါသာလွ်င္ ဖိနပ္ျပာကို အိမ္လိုက္ပို႕ရန္ ထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စာသင္ခ်ိန္မ်ား မၿပီးေသးပါ၊ ေက်ာင္းမဆင္းေသးသည္မို႕ ဖယ္ရီကားမ်ား ထြက္႐ွိျခင္းမ႐ွိေသးသျဖင့္ ဖိနပ္ျပာကို လိုက္ပို႕ရန္ တကၠဆီငွားဖို႕ သူႀကိဳးစားခဲ့ေသးသည္။ ဖိနပ္ျပာ၏ ျငင္းဆန္မႈေၾကာင့္ ယခုလို ဘတ္စ္ကားႏွင့္ သာ ျပန္လာခဲ့ရျခင္းပင္။
အမွတ္မထင္ေတြးရင္း ဖိနပ္ျပာဘက္သို႕ တစ္ခ်က္ငဲ့၍ သူ ခိုးၾကည့္လိုက္မိသည္။ အိုးးးး။ ခ်က္ျခင္းပင္ သူ မ်က္လံုးအစံုကို ဘတ္စ္ကားၾကမ္းျပင္ဆီသို႕ ပစ္ခ်လိုက္မိသည္။ ဖိနပ္ျပာ၏ မ်က္၀န္းတို႕ႏွင့္ သူ ပက္ပင္းတိုးမိသြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ တတုန္ကယင္႐ွိလွစြာေသာ ရင္အစံုက အသက္႐ႈဖို႕ ေမ့ေနသည့္အလား။ ေခါင္းကို ထပ္မံေမာ့၍ သူမၾကည့္ရဲေတာ့ေပ။ အကယ္၍ သူ သာ အားတင္း၍ ဒုတိယအႀကိမ္ၾကည့္မိမည္ဆိုလွ်င္ ဖိနပ္ျပာေခၚ ေက်ာ္၏ ႏြမ္းလ်ေနေသာ မ်က္ႏွာႏုႏုထက္တြင္ ေျပးေနမည့္ အၿပံဳးယဲ့ယဲ့ေလးကို သူ ျမင္မိပါလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ သူ မၾကည့္၀ံ့ခဲ့ပါေပ။ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ေအာက္ခ်ထားေသာ လက္ကို ကားေဘးလက္ရမ္းေပၚသို႕ တင္လိုက္မိသည္။ သူ႕ ေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာ အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္က ႐ုတ္တရက္ သူ႕အမူအယာကို ငဲ့ေစာင္းငဲ့ေစာင္းျဖင့္ ၾကည့္ေန၍ သူ႕ေဘးတြင္ ခ်ထားေသာ သူ႕လက္ကိုင္အိတ္ကိုလည္း နကိုမူလထက္ ပို၍ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ ဖိနပ္ျပာ၏ လက္ဖ၀ါးႏုႏုကိုလည္း ဤသို႕ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကိုင္ဖူးခ်င္မိသည္ဟု သူ႕ စိတ္အတြင္းတြင္ မဆီမဆိုင္ေတြးေနမိေသးသည္။ ခပ္ေစာေစာက ရပ္ခဲ့ေသာ မွတ္တိုင္မွ တက္လာခဲ့သည့္ ခရီးသည္တစ္ခ်ိဳ႕က သူႏွင့္ ဖိနပ္ျပာအၾကားသို႕ ေရာက္႐ွိလာစဥ္မေတာ့ သူ၏ ခိုးေၾကာင္းခိုး၀ွက္ၾကည့္ေနမိသည္အျဖစ္မွာ ရပ္တန္းက ရပ္သြားပါေတာ့၏။
စပယ္ယာ၏ သတိေပးစကားေၾကာင့္ သူ အပါအ၀င္ ဘတ္စ္ကားေပၚမွ လူတစ္ခ်ိဳ႕ အနည္းငယ္ လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ျဖစ္သြားသည္။ ဖိနပ္ျပာသည္ ၾကားမွတ္တိုင္တြင္ ေနသည္မဟုတ္ပါလား။ ရပ္ေနသည့္ လူအုပ္ၾကားမွ မသဒၵါ၏ ေခါင္းကေလး ျပဴထြက္လာကာ သူ႕ကို လွမ္းသတိေပး၏။ မသဒၵါ စကားေၾကာင့္ သူ အနည္းငယ္ တုန္လႈပ္သြားမိသည္။ ၿပီးေနာက္ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားမ်ား ေအးစက္လာသလိုလည္း ခံစားမိ၏။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရမည္ဆိုလွ်င္ ဖိနပ္ျပာ၏အိမ္သို႕ လိုက္ပို႕ရမည္ကို ေပ်ာ္႐ႊင္မိေသာ္လည္း စိတ္ထဲတြင္ မ၀ံ့မရဲႏွင့္ ေၾကာက္႐ြံ႕ေနမိပါ၏။ သူ စဥ္းစားေနမိသည္။ သူ႕ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ားစြာတို႕၏ အိမ္မ်ားသို႕ သူ လည္ပတ္ေရာက္႐ွိဖူးပါ၏။ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာလည္း လိုက္ပို႕ဖူးသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအခ်ိန္တို႕က စိတ္တြင္းတြင္ မည္သို႕မွ် မ႐ွိခဲ့။ ဘာမွ မျဖစ္။ ယခုက ထူးဆန္းလွေခ်၏။ မိုးစက္တို႕က တသဲသဲ ႐ွိေနရာမွ တဖြဲဖြဲအဆင့္သို႕ ေလွ်ာက်သြား၏။ ေကာင္းကင္တြင္ တိမ္ညိဳ တိမ္မည္းမ်ားအစား တိမ္ျပာမ်ားက တစ္စ တစ္စ ျပန္လည္ ေနရာယူလာၾကသည္။ ေနေရာင္ျခည္က မပြင့္တပြင့္ႏွင့္ ႐ွိေနေသးေတာ့၏။
သဒၵါက လႊင့္ခနဲ ထြက္သြားေသာ ဘတ္စ္ကားေပၚမွ လွမ္းေအာ္သြားခဲ့သည္။ သူ႕လက္ထဲတြင္မေတာ့ မသဒၵါ၏ ဖြင့္လွ်က္သား ေရာင္စံုေခါက္ထီးေလးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ထီးေအာက္တြင္ ဖိနပ္ျပာမေလး တစ္ေယာက္။ အမိုးအကာမဲ့ေနေသာ ဘတ္စ္ကား မွတ္တိုင္သည္ ယခင္ကထက္ ပို၍ ထူးျခားေနသေယာင္ ခံစားမိသည္။ ကားဂိတ္တြင္ ရပ္လွ်က္ ႏွစ္ေယာက္သား စကားမဆိုမိၾက။ ဖိနပ္ျပာက ေခါင္းကို ငံု႕ထား၏။ သူ စကားစေျပာရန္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း အသံက အဆုတ္အတြင္းမွ စံုကန္ထြက္လာကာ လည္ေခ်ာင္း၀တြင္ တစ္ေထာက္ေန၏။ သက္ျပင္းခ်မိမည္ကို ေၾကာက္မိသည္မို႕ တုတ္တုတ္ပင္မလႈပ္၀ံ႕။ တကယ့္တကယ္တမ္း ဤအျဖစ္က မိနစ္ပိုင္းမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူႏွင့္ ဖိနပ္ျပာအဖို႕မွာမူ နာရီေပါင္းမ်ားစြာကဲ့သို႕ ထင္မွတ္မွားလွ်က္ ႐ွိေတာ့သည္။ ဟူးးးး ခက္လွခ်ည့္။ ႏွစ္ဦးသား ရင္ခုန္သံမ်ားက ၾကားႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ဘင္ခရာတပ္ဖြဲ႕ေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ီတက္အင္အား ျပသကဲ့သို႕ ႐ွိခ်ိမ့္မည္။
မူမမွန္ေသာ အသံမ်ား၏ ဂီတပါေပ။ ဖိနပ္ျပာက ဆိတ္ဆိတ္ေနလွ်က္ အဆိုျပဳလႊာကို လက္ခံလိုက္သည္။ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ တိမ္ညိဳမ်ား ေျပးလႊားေနသည္။ ျဖဴေသာတိမ္၊ ျပာေသာတိမ္မ်ားက အခ်င္းခ်င္း လိုက္တမ္းေျပးတမ္းကစားေန၏။ ေျမသင္းရနံ႕ကို စြတ္စိုစြာ ႐ႈ႐ိႈက္ေနရ၏။ သစ္ခက္သစ္လက္တို႕ႏွင့္ သစ္႐ြက္တို႕ အေပၚတြင္ မိုးစက္မႈံတို႕က တင္က်န္လွ်က္ တလက္လက္ေတာက္ပေန၏။ လွလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ကိုယ္သင္းရနံ႕ေလး တစ္ခုကို အမွတ္မထင္စြာ ႐ႈ႐ိႈက္ေနရ၏။ ေျခလွမ္းမ်ားကို မမွား ေအာင္သာ ဂ႐ုစိုက္ေနမိသည္။ ေလွ်ာက္လွမ္းေနေသာ္လည္း ေျခအစံုတို႕က ေျမတြင္ ထိေနသည္ဟု မထင္မွတ္မိ။ အလိုလို ေ႐ြ႕လ်ားေနသလိုလို၊ လြင့္ေမ်ာေနသလိုလို ခံစားရသည္။ မိုးစဲေလေျပတိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ သူ႕ေဘးမွ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသည့္ ဖိနပ္ျပာ၏ ဆံႏြယ္လြင့္လြင့္တို႕က သူ႕ မ်က္ႏွာသို႕ ရံဖန္ရံခါ လာေရာက္ထိခတ္သည္။ ထိုဆံႏြယ္တို႕ကို ေပြ႕ယူနမ္း႐ိႈက္လိုက္ခ်င္မိေသာ စိတ္တို႕ကို ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ခပ္မဆိတ္ပင္ သူမ ေဘးအနားမွ လိုက္ပါ ေလွ်ာက္လာမိေလေတာ့သည္။
စံပယ္ပန္းပြင့္တို႕၏ ရနံ႕ကို ႐ုတ္ခ်ည္း ရ၏။ စံပယ္ပန္းပင္တို႕ျဖင့္ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနေသာ အိမ္မ်က္ႏွာစာတစ္ခုေ႐ွ႕ မေရာက္မွီ ေျခဆယ္လွမ္းအလိုခန္႕တြင္ ဖိနပ္ျပာ၏ ေျခလွမ္းအစံုတို႕က တံုခနဲ ရပ္သြားသည္။ သူ ကျပာကယာရပ္လိုက္မိၿပီး ေခါင္းငဲ့ၾကည့္မိရာ ဖိနပ္ျပာက သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္ေနပါ၏။ ထို႕ေနာက္ သူမ ၿပံဳးပါ၏။ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ အေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံု၍ က်က္သေရ ႐ွိလွေသာ အၿပံဳးဟု မွတ္ခ်က္ျပဳဖို႕ရန္ပင္ သူ ေမ့ေနမိ၏။ ကႏၲာရတို႕အလယ္တြင္ အိုေအစစ္တစ္ခုအလား ေအးခ်မ္းဆိတ္ၿငိမ္ေသာ အၿပံဳးဟု အသိအမွတ္ျပဳဖို႕ရာ သူ သတိမရမိပါ။ အၿပံဳးတစ္ခုတြင္ နစ္ေမ်ာမိဖို႕ လိုအပ္ေသာ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ပင္ သူ မရလိုက္ခဲ့ပါ။ စကားဆိုဖို႕ ရာ ေ၀းစြ သူ႕ေ႐ွ႕မွ ဖိနပ္ျပာေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္ကိုပင္ ကမၻာပ်က္ေတာ့မည့္အလား သူခံစားရ၏။ ႐ွိေစေတာ့။ ယခုကဲ့သို႕ သူ မိန္းေမာၾကည့္ေနမိသည္ပင္လွ်င္ တစ္ဘက္သားအဖို႕ အားနာစရာေကာင္းလြန္းလွေပၿပီ။ ေလေျပအေ၀ွ႕ႏွင့္ ထိခတ္မိေသာ ဆည္းလည္းသံကေလးမ်ားကဲ့သုိ႕ပင္ ဖိနပ္ျပာ၏ စကားသံမ်ားက ညင္သာ ႏုညံ႕၍ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ေကာင္းလွေတာ့သည္။
ႏွစ္ေယာက္သား ၿပံဳးမိၾက၏။ ေကာင္းကင္ကို အမွတ္မထင္ ေမာ့ၾကည့္မိရာ သက္တန္႕ေရာင္စံုတစ္ခုကို လွမ္းျမင္ရ၏။ လွပေသာ ေရာင္စံုခုႏွစ္တန္းက ျပာလြင္စ ေကာင္းကင္၏ တစ္ဖက္မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းဆီသို႕ ထိုးဆင္းလွ်က္။ ၾကည္ႏူးႏွစ္သိမ့္မႈမ်ားက သူ႕ထက္ငါ တိုးေ၀ွ႕၍ ရင္ထဲသို႕ ေျပး၀င္လာၾကသည္။ ဤအခ်ိန္ေလး ေပ်ာက္ဆံုးသြားမည္ကို သူ ေတြးေတာၾကည့္႐ံုျဖင့္ လြန္စြာႏွေျမာေနမိေတာ့သည္။ စံပယ္ပန္းရနံ႕တို႕ကို ဆက္တိုက္ဆိုသလို သူ ႐ႈ႐ိႈက္ေနရ၏။ ေခါင္းကို ငံု႕ခ်မိလိုက္သည္တြင္ သူ႕ရင္အစံုကို လႈပ္႐ွားေစခဲ့ေသာ ဖိနပ္အျပာေလးက ႐ြံ႕အစအနေလးမ်ား ေပက်ံစြန္းထင္းလွ်က္ ႐ွိေန၏။ သူတယုတယႏွင့္ သန္႕စင္ေပးခ်င္မိသည့္ စိတ္ကို အလြန္ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း သက္ျပင္းတစ္ခုကို မသိမသာ ခ်လိုက္မိသည္။ ဖိနပ္ျပာ လွည့္၍ ထြက္သြားေလၿပီ။
ဟာတာတာႏွင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ရင္အစံုကို မည္သူသိမည္နည္း။ ပက်ိပက်ိႏွင့္ ငွက္သံေလးကို ၾကားမိရာ သူ ေခါင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေရစက္လက္ႏွင့္ ႐ွိေနေသာ ပိေတာက္ပင္အကိုင္းငယ္တစ္ခုတြင္ စာကေလးေမာင္ႏွံကို သူလွမ္းျမင္ရ၏။ သူ႕အျဖစ္ကို ရယ္ေမာေလွာင္ေျပာင္ေနေရာ့သည္လား မသိ။ အားက်မိသည္ကေတာ့ ဧကန္ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူ လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။ စိတ္တို႕က ဖိနပ္ျပာထံပါးသို႕သာ တြယ္ကပ္ေရာက္႐ွိေနသည္မို႕ ေျခလွမ္းတိုင္းသည္ အသက္မပါေတာ့သည့္အလား။ တဗြမ္းဗြမ္းႏွင့္ ေရအိုင္မ်ား ထဲသို႕လည္း ေကြ႕မေ႐ွာင္မိပဲ ဒီအတိုင္းသာ ေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ေအာ္ ... အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ႏြံအိုင္ဗြက္အိုင္မ်ား အတြင္းသို႕လည္း ကတၱီပါ ဖိနပ္ႏွင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းေစႏိုင္သည္ မဟုတ္လား ... ။
သဲ့သဲ့ေသာ အသံကို ၾကားမိ၍ ခဏမွ် နားစြင့္မိ၏။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ စီးရမည့္ ဘတ္စ္ကားကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနမိရင္း သူမ အသံကို ၾကားမိ၏။ စိတ္ထဲက ၾကားမိသည္လား၊ အျပင္ဘက္က အသံလား ေ၀၀ါး၍ ခြဲျခားမရ။ ဤမွ် စြဲလန္းမိသလားဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဆန္းစစ္ရင္း သူနေ၀တိမ္ေတာင္ ျဖစ္ေနမိသည္။ သို႕ေသာ္ အသံက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ပီသ လာ၏။ တကယ့္ အသံပါပဲကလားဟု ေတြးမိသည္ႏွင့္ ခ်ာကနဲ ေခါင္းကို လွည့္ၾကည့္မိသည္။ အို ... ဖိနပ္ျပာက ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ သူ႕အေ႐ွ႕ ေျခႏွစ္လွမ္းတြင္ ရပ္ေနသည္။ ႐ုတ္တရက္မို႕သူ လည္း ေၾကာင္ အအႏွင့္ ႐ွိေနသည္။ ၀တၳဳေတြ၊ ဇာတ္လမ္းေတြထဲကလို ခြဲခြာဖို႕ ႏႈတ္ဆက္အၿပီးမွာမွ စိတ္ထိန္းမရ၍ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ေျပးလာၾကသလိုလား ဟု ကိုယ္လိုရာဆြဲေတြးရင္း စိတ္ကူးယဥ္ ေနမိသည္။ မဟုတ္ပါ။ သူ႕ အေတြး တက္တက္စင္ လြဲပါေလ၏။
သူ႕မ်က္ႏွာ ေရေႏြးႏွင့္ ႐ုတ္ခ်ည္းအပက္ခံလိုက္ရသလို ထူပူ၍သြား၏။ ၾကည္ႏူးျခင္းေျမာက္ျမားစြာႏွင့္ ရင္ခုန္မႈမ်ားအၾကား စီးဆင္းေျမာပါမိရင္း အရာရာကို ေမ့ေလ်ာ့သြားမိသည့္အထဲ ဖိနပ္ျပာ၏ လြယ္အိတ္ကို ျပန္မေပးမိပဲ လွည့္ထြက္လာခဲ့ျခင္းပါေပ။ သူ ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္းႏွင့္ အေယာင္ေယာင္အမွားမွား ၿပံဳးမိ၏။ မွန္ၾကည့္ေနမိသည့္အလား ဖိနပ္ျပာ၏ မ်က္ႏွာႏုႏုထက္တြင္လည္း အလားသ႑ာန္တူစြာ ထိုအၿပံဳးမ်ိဳးကို ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။ သူမ လည္း ေမ့သြားသည္ကိုး။ ဟုတ္သည္။ ကားေပၚမွ အဆင္း အမျဖစ္သူ သဒၵါကမ္းေပးလိုက္ေသာ ဖိနပ္ျပာ၏ လြယ္အိတ္ကို သူ အမွတ္မထင္လြယ္ထားမိလိုက္သည္မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ စာအုပ္အနည္းငယ္သာပါေသာ သူ႕လြယ္အိတ္ကို ဖိုးေက်ာ္အား ေပးခဲ့မိသည္ကို သူ အေမ့ႀကီး ေမ့ေနခဲ့သည္။ သို႕သည္မို႕ လြယ္ထားမိသည့္ ေဘးလြယ္အိတ္ကို သူ႕လြယ္အိတ္ဟုသာ သူ ထင္မွတ္ခဲ့မိသည္ပဲ။ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားႏွင့္ ကမ္းေပးလိုက္ေသာ သူ႕လက္တို႕ တုန္ေနသည္ကို သိသိသာသာႀကီး သတိျပဳမိ၏။ ဖိနပ္ျပာကေတာ့ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းဖူးေလးကို လက္ျဖင့္ အသာအုပ္ရင္း တခြိခြိရယ္ေန႐ွာ၏။ ဤသို႕ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားမ်ားၾကားမွ ဖိနပ္ျပာရယ္ေမာေနသည္ကို သူ ေငးေမာၾကည့္ေနမိပါေသး၏။ ရယ္ေမာေနပံုသည္လည္း လွလြန္းေနသည္မဟုတ္လား။ ခပ္ေစာေစာပိုင္းတုန္းက အားနည္းေဖ်ာ့ေတာ့ေနေသာ မ်က္ႏွာဟန္ေလး ကြယ္ေပ်ာက္၍ ႐ႊင္ၿပံဳးရယ္ေမာေနေသာ သူမကို ၾကည့္ေနမိသည္မွာ သူ အသက္ပင္႐ႈမိပါရဲ႕လား မသိပါ။
ဟုတ္သည္ေလ တိုက္ဆိုင္စြာျဖင့္ သူမ၏ ကခ်င္လြယ္အိတ္ အနီကေလးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္လြယ္အိတ္က အတူတူပင္ ျဖစ္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီကခ်င္လြယ္အိတ္အနီကို ဟိုးငယ္ငယ္ကေလးဘ၀၊ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ကတည္းက ျမတ္ႏိုးစြာျဖင့္ စြဲစြဲလန္းလန္း ႐ွိခဲ့သူ။ အသည္းစြဲမဟုတ္လား။ ယခုေတာ့ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ အသည္းစြဲ လြယ္အိတ္အနီကေလးကို ရင္ခြင္တြင္ ပိုက္ထားရင္း သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာေနေတာ့သည္။ ေနရာခ်င္းလဲခ်င္မိေတာ့တာပဲ လြယ္အိတ္ကေလးရယ္ဟု စိတ္ထဲမွ တီးတိုး ဆိုလိုက္မိသည္။ ဖိနပ္ျပာကေတာ့ ရယ္ေမာေနတုန္းပင္။
အျပန္ သူ လိုက္ပါစီးနင္းလာေသာ ဘတ္စ္ကားက သိပ္ကို ျမန္လြန္းေနသည္။ ျမန္လြန္းသည္ဟု ထင္ေနမိသည္လား။ ကိုယ့္အေတြးမ်ားႏွင့္ ကိုယ္ ၿပံဳးတံုးတံုး႐ွိစြာျဖင့္ ဘတ္စ္ကားေပၚ မတ္တပ္ရပ္ေနမိသည္ကို ကားေပၚမွ လူမ်ားက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ ႐ွိေနေတာ့သည္။ ဒါကိုလည္း သူ သတိမျပဳမိပါ။ သူ႕ အေတြးမ်ားထဲတြင္ေတာ့ ႐ြံ႕စမ်ားေပက်ံေနသည့္ ဖိနပ္အျပာကေလး၊ ရင္ခြင္တြင္ ပိုက္ထားေသာ လြယ္အိတ္အနီေလး၊ ေနာက္ ကိုယ္သင္းနံ႕ေလးတစ္ခု၊ အၿပံဳးလက္လက္တစ္စံုႏွင့္ ... ရင္ခုန္သံမ်ား။ သူ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ဆင္းသြားေသာအခါ ကားေပၚတြင္ က်န္ရစ္ေသာ ခရီးသည္မ်ား စိတ္လက္ခ်မ္းသာစြာ ကိုယ္စီေပါ့ပါးစြာျဖင့္ ဆက္လက္ စီးနင္းလိုက္ပါသြားသည္ကိုလည္း သူ မသိေတာ့။ သူ သိေနသည္မွာ ... တစ္ခုတည္းသာ ျဖစ္၏။ ထို တစ္ခုတည္းေသာ အရာက “အခ်စ္” သာ ျဖစ္ေတာ့၏။
စိတ္ထဲက အထပ္ထပ္၊ ႏႈတ္ဖ်ားက အထပ္ထပ္ကို ေရ႐ြတ္ေနမိေတာ့သည္။ သူမကိုယ္ သူမပဲ အျပစ္ တင္ရမည္လား။ မည္သူ႕ကို အျပစ္တင္ရမည္လဲ မသိေတာ့။ ညေနက လြယ္အိတ္ကို ေမ့၍ ထြက္သြားမိသည့္ ျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ သူမ မ်က္ႏွာသည္ ယခု ပူပူေႏြးေႏြးေဖ်ာ္ထားေသာေကာ္ဖီခြက္ထက္ပို၍ ပူေႏြးေနခဲ့သည္လား။ သို႕ေသာ္ ထူးဆန္းသည္က ဤမွ် ဂြတီးဂြက် အေျခအေနမ်ိဳး၌ သူမ စိတ္အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ခဲ့သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ အရင္က သူမစိတ္ ဤသို႕ မဟုတ္ပါေပ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဒါမွမဟုတ္ အေပါင္းအသင္းမ်ား အၾကားတြင္ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္စရာ ႐ွိသည္ႏွင့္ သူမ မ်က္ႏွာက ဆူပုတ္ေနတတ္ခဲ့သည္။ ယခုကား ၿပံဳးလွ်က္။ အေယာင္ေယာင္ အကန္းကန္းႏွင့္ တုန္တုန္ရင္ရင္ ႐ွိေနသည့္ အထဲမွာမွ သူ႕ မ်က္၀န္းတို႕က နက္ေမွာင္စြာ ႐ႊန္းစိုေနခဲ့ေသးသည္ပဲ။ ဟူးးးး။ လူစိတ္ဆိုသည္မွာ တယ္လည္း ခက္လွသည္ကိုး။ ေန႕ခင္းတုန္းက ခံစားခဲ့ရသည့္ အိပ္ေရးပ်က္သည့္ ဒဏ္ကို သတိမရေတာ့သည့္အျပင္ ယခုစိတ္တို႕က ပို၍လန္းဆန္းေနသေယာင္ေယာင္ပင္ ႐ွိေနေသးေတာ့၏။ သူမ အခန္းေဘးဘီကို မသိမသာ ၾကည့္လိုက္မိ၏။ ယခု ၿပံဳးေနမိသည့္ ႐ွက္ၿပံဳးကို မည္သူမ်ားျမင္သြားမည္လဲ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ် မ႐ွိသည့္ အျဖစ္ကို သိေနသည့္တိုင္ေအာင္ ႀကံဖန္ စိုးရိမ္ေနမိေတာ့သည္။
ဤအေၾကာင္းအရာႏွင့္ ထိပါးနီးကပ္စြာ စဥ္းစားေတြးေတာမိတိုင္း ရင္ထဲတြင္ လိႈက္လိႈက္ေမာေမာ ခံစားရ၏။ တကယ္ဆိုလွ်င္ သူမ ေမာပန္းခဲ့ပါ၏။ တာေ၀းအေျပးသမားတစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ ေမာလ်ႏြမ္းဟိုက္ေနပါ၏။ ယခင့္ယခင္က စြဲလန္းျခင္း၊ သာယာျခင္း။ တြယ္တာျခင္း စသည့္ စသည့္ စကားလံုးေ၀ါဟာရမ်ားက သူမႏွင့္ အလွမ္းေ၀းစြာ တစိမ္းျပင္ျပင္ ႐ွိေနခဲ့ပါ၏။ ႐ုပ္႐ွင္၊ ၀တၳဳ၊ ကဗ်ာ၊ မဂၢဇင္း စသည္တို႕တြင္လည္း ထိုအေၾကာင္းအရာ ထိုပါဒမ်ားကို သူမ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ဖတ္႐ႈခံစား နားလည္ၾကည့္ခဲ့ဖူးေသး၏။ ေျပာမယံု ႀကံဳမွသိဟူေသာ စကားက ယခု သူမအတြက္ ကြက္တိမွန္ကန္ေနေတာ့သည္လား။ ထိုအတိုင္းဆိုလွ်င္ ယခု သူမ ႀကံဳေနရသည္လား။ ေန႕ခင္းက ပစ္လွဲခ်င္ေအာက္ေအာင္ အိပ္ခ်င္ေနမိသည့္စိတ္မ်ား၊ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ေနသည့္ စိတ္မ်ားက ထူးဆန္းစြာ ေပ်ာက္႐ွသြားခဲ့ရသည္ပင္။ သူႏွင့္ အတူရယ္ေမာေနမိစဥ္က ထိုေ၀ဒနာမ်ားကို အသိစိတ္တြင္ မွတ္သားခံစားမိဖို႕ရာ ေ၀လာေ၀း၍ ၾကည္ႏူးျခင္းမ်ားကိုပင္ ခံစားရလိုက္ေသး၏။ ဤ အရာကား “အခ်စ္” ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္ဟု သူမကိုယ္ သူမ ၀န္ခံလိုက္ဖို႕ကိုေတာ့ ႐ွက္႐ြံ႕ေနမိသည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ဒါက စိတ္လႈပ္႐ွားမႈ တစ္ခုပဲ ျဖစ္မွာပါေလဟု ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ထားလိုက္ဖို႕ရာကိုလည္း တြန္႕ဆုတ္ေနမိျပန္ေသး၏။ MP3 player ေလးကို သူမ ဆြဲယူလိုက္ၿပီး နားၾကပ္ကို အက်အန တပ္ဆင္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ play ခလုတ္ကေလးကို လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားျဖင့္ ထိခတ္လိုက္သည္တြင္ အဆိုေတာ္ အဲလက္စ္၏ သီခ်င္းက တိုးတိုးလ်လ် ေပၚထြက္လာသည္။
တလွပ္လွပ္တုန္ေနေသာ ရင္တို႕က ေကာ္ဖီတို႕ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါေစဟုသာ သူမ ဆုေတာင္းမိသည္။ သီခ်င္းထဲလိုပင္ ထို “အခ်စ္”သည္ တကယ္ပင္ ထူးဆန္းလြန္းပါသလား။ သူမအတြက္ ကေတာ့ ထိုအရာသည္ မယံုၾကည္ႏိုင္ဖြယ္၊ နားမလည္ႏိုင္ဖြယ္ အခ်င္းအရာတစ္ခုအျဖစ္ သူမ ေ႐ွ႕သို႕ ေရာက္႐ွိေနခဲ့ပါၿပီ။ ခဏ အၾကာတြင္ သက္ေတာင့္သက္သာ႐ွိစြာ အိပ္ေမာက်သြားလိမ့္မည္ဟု သူမ ယံုၾကည္ေန၏။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ တည္းကိုသာ Repeat လုပ္ထားေသာေၾကာင့္ အထပ္ထပ္ျဖစ္ေနမည့္ သီခ်င္း၏ စာသား၊ အဓိပၸါယ္တို႕က သူမ၏ ႏွလံုးသားကို က်က္မွတ္ေနေစလိမ့္မည္။ ထိုအခါ၌ သူမ အိပ္မက္တို႕သည္ ထူးဆန္းအံဖြယ္ေကာင္းလွေသာ အရာတို႕ျဖင့္သာ အတိၿပီး၍ ျပည့္လွ်ံေနမည္ဟုသာ ... ။ သူမ အိပ္ခန္းအျပင္ဘက္တြင္ မေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနေသာ ညႏွင့္ သင္းပ်ံေနေသာ စံပယ္ရနံတို႕သာလွ်င္ ႐ွိေနေတာ့၏။
သူ႕ စကားအဆံုးတြင္ ဖိုးေက်ာ္က တဟားဟား ေအာ္၍ ရယ္ေမာလိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္ထားခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ဖိုးေက်ာ္ မရယ္ခဲ့ပါ။ ညေနက အျဖစ္အပ်က္ကို သူ ေျပာျပေနမိေတာ့ ဖိုးေက်ာ္က အေလးအနက္နားေထာင္ေနသည္။ ယခု စကားဆံုးေသာ္လည္း စဥ္းစားခန္း၀င္ေနဟန္ ႐ွိ၏။ ၿပီးမွ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ၿငိမ့္ရင္း ေသာက္လက္စ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ေမာ့ေသာက္ေနေလသည္။ သူကေတာ့ ဖိုးေက်ာ္ထံမွ ထြက္လာမည့္ ထင္ျမင္ခ်က္၊ မွတ္ခ်က္ကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္။
ဖိုးေက်ာ္က ေဆးေပါ့လိပ္ကို အေငြ႕တေထာင္းေထာင္း ထ ေအာင္ဖြာ႐ႈိက္လိုက္ၿပီး ညင္ညင္သာသာ မႈတ္ထုတ္ရင္း ဆက္ေျပာသည္။
ဖိုးေက်ာ္ေျပာေနပံုကို သူ ေငးၾကည့္ေနမိရင္း အခ်စ္ဇာတ္လမ္း႐ုပ္႐ွင္ ၀တၳဳမ်ားမွ ဇာတ္ေကာင္ကို ဇာတ္ပို႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အခ်စ္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ၀ိုင္း၀န္းေျမႇာက္ေပးတတ္သည္ကို သတိရမိ၏။ ထံုးစံအားျဖင့္ ဇာတ္ေကာင္ကို သူ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက စားေသာက္ဆိုင္ သို႕မဟုတ္ လက္ဘက္ရည္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ေကၽြးေမြးျပဳစုခိုင္းျခင္းျဖင့္ ဤသို႕ေသာ အခန္းမ်ိဳးကို ဖန္တီးထားတတ္သည္မဟုတ္လား။ ယခုလည္း ထိုအခန္းမ်ိဳးျဖင့္ ခပ္ဆင္ဆင္လာတူေနသည္ကို ေတြးမိသျဖင့္ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ ၿပံဳးေယာင္ေယာင္ ျဖစ္လာမိ၏။ ဇာတ္လမ္းေတြထဲတြင္ ထိုသူငယ္ခ်င္းမ်ားေျပာေသာ စကားမ်ားကို ဇာတ္ေကာင္က နားေထာင္၍ ထိုၾသ၀ါဒမ်ားအတိုင္း တေသြမတိမ္းလိုက္လုပ္တတ္သည္မဟုတ္ပါလား။ ဖိုးေက်ာ္ ေျပာေနသည္မ်ားကို သူ နားေထာင္ေနမိသည္။ ဖိနပ္ျပာ၏ အေၾကာင္းကို သူ သိခ်င္ေနမိသည္မို႕ေလ။ ေန႕လည္က သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ က်န္ရစ္ေနခဲ့ေသာ ဖိုးေက်ာ္ထံမွ သူမႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို စိတ္၀င္စားေနမိသည္။
ၿပံဳးရင္း နားေထာင္ေနမိရာက ဖိုးေက်ာ္ဖက္ကို ငဲ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဖိုးေက်ာ္က ေန႕လည္က အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ေနဟန္ျဖင့္ ရယ္ေမာစြာ ေျပာျပေနသည္။ တစိမ္းတရံမ်ားႏွင့္ အသားတက်႐ွိဖို႕ရန္အတြက္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ေပး႐ံုမွ်ျဖင့္ လံုေလာက္ေသာ ဖိုးေက်ာ္၏ အရည္အခ်င္းကို သူ ေလးစားအသိအမွတ္ျပဳရစၿမဲ။ သူကေတာ့ ဤ သို႕မဟုတ္။ ေအးစက္စက္ အမူအရာကို အလိုလိုပိုင္ဆိုင္ေနသူမို႕ သူ႕အတြက္ကေတာ့ ခက္ခဲလွသည္။ စကားကိုလည္း ဖိုးေက်ာ္ကဲ့သို႕ စည္စည္ကားကား ပတ္ပတ္႐ႊန္း႐ႊန္း မဆိုတတ္ပါ။ ထို႕အျပင္ ဖိုးေက်ာ္က စာတိုေပစ၊ ကဗ်ာတို ၀တၳဳတို စသည္အားျဖင့္ ေရးျခစ္တတ္သူ။ သူကေတာ့ ကဗ်ာမဆိုထားႏွင့္ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းကိုပင္ ဖတ္ေကာင္းေအာင္ စီမံဖို႕ ခက္ခဲလွသည္ မဟုတ္လား။ ဤသို႕အားျဖင့္ ဖိုးေက်ာ္သည္ အၿမဲတေစ သူ၏ တိုင္ပင္အားကိုးရာ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ရေတာ့သည္။
သူ႕ စိတ္ထဲတြင္မေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ႀကိတ္ဂုဏ္ယူမိသည္လား၊ ဘာလား မသိေတာ့။ ဖိုးေက်ာ္စကားအရဆိုလွ်င္ သူ႕၏ မေန႕က အမွား (ဖိုးေက်ာ္စကားအရ အလြဲ) သည္ ဖိနပ္ျပာ၏ စိတ္၀င္စားမႈကို ရယူႏိုင္သည့္ အေနအထားျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ဒီလိုဆို မဆိုးပါဘူးဟု သူ႕ကိုယ္သူ ေတြးလိုက္မိသည္။ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ခိုးလိုခုလု ျဖစ္ေနမိသည္က အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ဤသို႕ ကေမာက္ကမ ႏိုင္စြာေသာ ျဖစ္ရပ္တို႕ျဖင့္ အခ်စ္က တည္႐ွိေနသည္လား။ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထိုအရာ ရင္ထဲသို႕ ၀င္ေရာက္လာၿပီးသည္မွ ေျပာင္းလဲစျပဳလာေနေသာ သူ၏ စိတ္ႏွင့္ အမူအယာတို႕က သက္ေသခံေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ သို႕ေသာ္ သူ ဖတ္ဖူး၊ မွတ္ဖူးေသာ အခ်စ္တို႕၊ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတို႕သည္ အႏုအ႐ြ၊ အလွအပမ်ား၊ အဖြဲ႕အႏြဲ႕တို႕ျဖင့္သာ ႐ႊန္း႐ႊန္းေ၀ ေနတတ္ခဲ့သည္ပဲ။ ေျပာေနရင္းက အသိစိတ္အာ႐ံုတြင္ ႐ႊံ႕စကေလးမ်ားးေပက်ံေနသည္ ဖိနပ္ျပာျပာကေလးကို ျမင္ေယာင္လာမိသည္။ တခစ္ခစ္ရယ္ေနေသာ ဖိနပ္ျပာကိုလည္း ျမင္ေယာင္လာမိျပန္၏။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး သီလ၀ၿမိဳ႕စားနဲ႕ တူမရီးေတာ္တာဟု သူ ေတြးရင္း ၿပံဳးေနမိေသး၏။ သီလ၀ ဆိုတာက တစ္သက္မွာ သံုးခါပဲ ၿပံဳးရယ္တာမဟုတ္လား ဖိနပ္ျပာရယ္။
သူႏွင့္ ဖိုးေက်ာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ ထျပန္လာေတာ့ မိုးေတာ္ေတာ္ ခ်ဳပ္ေနခဲ့ၿပီ။ ဖိနပ္ျပာ အေၾကာင္းကို ေတြးရင္း အိမ္ျပန္လာခဲ့မိ၏။ ညေနက သည္းထန္စြာ႐ြာသြန္းခဲ့ေသာ မိုးေၾကာင့္ တိမ္ဆိုင္မ်ား ကုန္ခန္းသေလာက္႐ွိခဲ့သည္မို႕ ည၏ ေကာင္းကင္ျပင္ က ၾကယ္တာရာမ်ားႏွင့္ စံုခ လို႕ေန၏။ လြင့္ပ်ံ႕လာေသာ ေလေျပတြင္ ရနံသဲ့သဲ့တို႕ ပါလာ၏။ ညေမႊးပန္းရနံသာ ျဖစ္ပါ၏။ သို႕ေသာ္ သူမ၏ ကိုယ္သင္းရနံေလးကိုသာ ရေနမိသည္။ ဖိနပ္ျပာႏွင့္ ဆံုရမည့္ မနက္ျဖန္ကိုသာ သူ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ဒီညကို အိပ္မွ ေပ်ာ္ပါ့မလားဟု သူ႕ကိုယ္သူ ေတြးရင္း စိတ္ေမာေနမိသည္။ သူ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္းက ေခါင္းကိုေမာ့၍ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို တီးတိုး ဆိုညည္းမိသည္။
တကယ္ပဲ အခ်စ္ဟာ ထူးဆန္းလြန္းသည္လားေလ ... ။
“ေက်ာ္ ... သက္သာရဲ႕လား ... မိုးပက္မယ္ဆို ကားတံခါးေပါက္ကို ပိတ္လိုက္မယ္ေလ ....”
သဒၵါက သူမ ၏ လက္ဖ၀ါးအစံုတို႕ကို ညင္သာစြာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ေလသံတိုးတိုးျဖင့္ အသာအယာ လွမ္းေမးလိုက္သည္ကို သူ ျမင္ေနရ၏။ အျဖဴေရာင္႐ႈေဆးဗူးကို ႐ႈေနရင္း သူမ ေခါင္းကို မသိမသာၿငိမ့္ျပရင္း ဆက္လက္ေမွးေနသည္။ သူ ေက်ာ့္ကို အမွတ္မထင္ ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။ ယခုကဲ့သို႕ အားေလ်ာ့ ႏြမ္းလ်ေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးသည္ပင္လွ်င္ ေဖ်ာ့ေတာ့စြာ အေရာင္ေတာက္၍ ၾကည့္ေကာင္းေနေပ၏။ ဟန္ခ်က္ညီေသာ နဖူးျပင္ႏွင့္ မသိမသာပါးလ်သေယာင္ေသာင္ မ်က္ခံုးစတို႕က လို္က္ဖက္လွသည္။ ငဲ့ေစာင္း ထားေသာ ဦးေခါင္းေၾကာင့္ ဘက္တစ္ဖက္သုိ႕ ၀ဲက်ေနေသာ ဆံႏြယ္မွ်င္မ်ားကလည္း ကပိုက႐ိုႏွင့္ ၾကည့္ေကာင္းေနေတာ့သည္။ သူ႕ရင္ထဲတြင္ ေမာလ်သလိုလို၊ အသက္႐ႈမ၀သလိုလို ခံစားလာမိသည္။ မိုးစက္တို႕က တစ္စတစ္စသည္းသထက္ သည္းလာေနၾကသည္။ ဘတ္စ္ကားသည္လည္း သက္ဆိုင္ရာ မွတ္တိုင္တို႕တြင္ အတင္အခ်ျပဳလုပ္ရင္း ပံုမွန္ေမာင္းႏွင္လာသည္။ ဖိုးေက်ာ္ကေတာ့ ဖိနပ္ျပာ၏ သူငယ္ခ်င္းမူမူတို႕အဖြဲ႕ႏွင့္အတူ ေက်ာင္းတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သူ ႏွင့္ မသဒၵါသာလွ်င္ ဖိနပ္ျပာကို အိမ္လိုက္ပို႕ရန္ ထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စာသင္ခ်ိန္မ်ား မၿပီးေသးပါ၊ ေက်ာင္းမဆင္းေသးသည္မို႕ ဖယ္ရီကားမ်ား ထြက္႐ွိျခင္းမ႐ွိေသးသျဖင့္ ဖိနပ္ျပာကို လိုက္ပို႕ရန္ တကၠဆီငွားဖို႕ သူႀကိဳးစားခဲ့ေသးသည္။ ဖိနပ္ျပာ၏ ျငင္းဆန္မႈေၾကာင့္ ယခုလို ဘတ္စ္ကားႏွင့္ သာ ျပန္လာခဲ့ရျခင္းပင္။
အမွတ္မထင္ေတြးရင္း ဖိနပ္ျပာဘက္သို႕ တစ္ခ်က္ငဲ့၍ သူ ခိုးၾကည့္လိုက္မိသည္။ အိုးးးး။ ခ်က္ျခင္းပင္ သူ မ်က္လံုးအစံုကို ဘတ္စ္ကားၾကမ္းျပင္ဆီသို႕ ပစ္ခ်လိုက္မိသည္။ ဖိနပ္ျပာ၏ မ်က္၀န္းတို႕ႏွင့္ သူ ပက္ပင္းတိုးမိသြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ တတုန္ကယင္႐ွိလွစြာေသာ ရင္အစံုက အသက္႐ႈဖို႕ ေမ့ေနသည့္အလား။ ေခါင္းကို ထပ္မံေမာ့၍ သူမၾကည့္ရဲေတာ့ေပ။ အကယ္၍ သူ သာ အားတင္း၍ ဒုတိယအႀကိမ္ၾကည့္မိမည္ဆိုလွ်င္ ဖိနပ္ျပာေခၚ ေက်ာ္၏ ႏြမ္းလ်ေနေသာ မ်က္ႏွာႏုႏုထက္တြင္ ေျပးေနမည့္ အၿပံဳးယဲ့ယဲ့ေလးကို သူ ျမင္မိပါလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ သူ မၾကည့္၀ံ့ခဲ့ပါေပ။ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ေအာက္ခ်ထားေသာ လက္ကို ကားေဘးလက္ရမ္းေပၚသို႕ တင္လိုက္မိသည္။ သူ႕ ေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာ အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္က ႐ုတ္တရက္ သူ႕အမူအယာကို ငဲ့ေစာင္းငဲ့ေစာင္းျဖင့္ ၾကည့္ေန၍ သူ႕ေဘးတြင္ ခ်ထားေသာ သူ႕လက္ကိုင္အိတ္ကိုလည္း နကိုမူလထက္ ပို၍ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ ဖိနပ္ျပာ၏ လက္ဖ၀ါးႏုႏုကိုလည္း ဤသို႕ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကိုင္ဖူးခ်င္မိသည္ဟု သူ႕ စိတ္အတြင္းတြင္ မဆီမဆိုင္ေတြးေနမိေသးသည္။ ခပ္ေစာေစာက ရပ္ခဲ့ေသာ မွတ္တိုင္မွ တက္လာခဲ့သည့္ ခရီးသည္တစ္ခ်ိဳ႕က သူႏွင့္ ဖိနပ္ျပာအၾကားသို႕ ေရာက္႐ွိလာစဥ္မေတာ့ သူ၏ ခိုးေၾကာင္းခိုး၀ွက္ၾကည့္ေနမိသည္အျဖစ္မွာ ရပ္တန္းက ရပ္သြားပါေတာ့၏။
“ၾကားမွတ္တိုင္ ပါလား ... ”
“ဟဲ့ ေနာင္ နင္ ေက်ာ့္ကို လိုက္ပို႕လိုက္ ... ငါ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေကာ္ပီကူးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဆက္သြားယူလိုက္ဦးမယ္ ... ”
“ဟဲ့ ေနာင္ နင္ ေက်ာ့္ကို လိုက္ပို႕လိုက္ ... ငါ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေကာ္ပီကူးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဆက္သြားယူလိုက္ဦးမယ္ ... ”
စပယ္ယာ၏ သတိေပးစကားေၾကာင့္ သူ အပါအ၀င္ ဘတ္စ္ကားေပၚမွ လူတစ္ခ်ိဳ႕ အနည္းငယ္ လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ျဖစ္သြားသည္။ ဖိနပ္ျပာသည္ ၾကားမွတ္တိုင္တြင္ ေနသည္မဟုတ္ပါလား။ ရပ္ေနသည့္ လူအုပ္ၾကားမွ မသဒၵါ၏ ေခါင္းကေလး ျပဴထြက္လာကာ သူ႕ကို လွမ္းသတိေပး၏။ မသဒၵါ စကားေၾကာင့္ သူ အနည္းငယ္ တုန္လႈပ္သြားမိသည္။ ၿပီးေနာက္ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားမ်ား ေအးစက္လာသလိုလည္း ခံစားမိ၏။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရမည္ဆိုလွ်င္ ဖိနပ္ျပာ၏အိမ္သို႕ လိုက္ပို႕ရမည္ကို ေပ်ာ္႐ႊင္မိေသာ္လည္း စိတ္ထဲတြင္ မ၀ံ့မရဲႏွင့္ ေၾကာက္႐ြံ႕ေနမိပါ၏။ သူ စဥ္းစားေနမိသည္။ သူ႕ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ားစြာတို႕၏ အိမ္မ်ားသို႕ သူ လည္ပတ္ေရာက္႐ွိဖူးပါ၏။ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာလည္း လိုက္ပို႕ဖူးသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအခ်ိန္တို႕က စိတ္တြင္းတြင္ မည္သို႕မွ် မ႐ွိခဲ့။ ဘာမွ မျဖစ္။ ယခုက ထူးဆန္းလွေခ်၏။ မိုးစက္တို႕က တသဲသဲ ႐ွိေနရာမွ တဖြဲဖြဲအဆင့္သို႕ ေလွ်ာက်သြား၏။ ေကာင္းကင္တြင္ တိမ္ညိဳ တိမ္မည္းမ်ားအစား တိမ္ျပာမ်ားက တစ္စ တစ္စ ျပန္လည္ ေနရာယူလာၾကသည္။ ေနေရာင္ျခည္က မပြင့္တပြင့္ႏွင့္ ႐ွိေနေသးေတာ့၏။
“ဟဲ့ ေက်ာ့္ကို ငါစိတ္ခ်မယ္ေနာ္ ေနာင္ေနာင္ ... ”
သဒၵါက လႊင့္ခနဲ ထြက္သြားေသာ ဘတ္စ္ကားေပၚမွ လွမ္းေအာ္သြားခဲ့သည္။ သူ႕လက္ထဲတြင္မေတာ့ မသဒၵါ၏ ဖြင့္လွ်က္သား ေရာင္စံုေခါက္ထီးေလးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ထီးေအာက္တြင္ ဖိနပ္ျပာမေလး တစ္ေယာက္။ အမိုးအကာမဲ့ေနေသာ ဘတ္စ္ကား မွတ္တိုင္သည္ ယခင္ကထက္ ပို၍ ထူးျခားေနသေယာင္ ခံစားမိသည္။ ကားဂိတ္တြင္ ရပ္လွ်က္ ႏွစ္ေယာက္သား စကားမဆိုမိၾက။ ဖိနပ္ျပာက ေခါင္းကို ငံု႕ထား၏။ သူ စကားစေျပာရန္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း အသံက အဆုတ္အတြင္းမွ စံုကန္ထြက္လာကာ လည္ေခ်ာင္း၀တြင္ တစ္ေထာက္ေန၏။ သက္ျပင္းခ်မိမည္ကို ေၾကာက္မိသည္မို႕ တုတ္တုတ္ပင္မလႈပ္၀ံ႕။ တကယ့္တကယ္တမ္း ဤအျဖစ္က မိနစ္ပိုင္းမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူႏွင့္ ဖိနပ္ျပာအဖို႕မွာမူ နာရီေပါင္းမ်ားစြာကဲ့သို႕ ထင္မွတ္မွားလွ်က္ ႐ွိေတာ့သည္။ ဟူးးးး ခက္လွခ်ည့္။ ႏွစ္ဦးသား ရင္ခုန္သံမ်ားက ၾကားႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ဘင္ခရာတပ္ဖြဲ႕ေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ီတက္အင္အား ျပသကဲ့သို႕ ႐ွိခ်ိမ့္မည္။
“ ေမာင္ .. ေမာင္ေလး ... အား .. အားနာစရာေကာင္းေနၿပီ ... အမ အိမ္က ဟို႕ေ႐ွ႕နားဆို ေရာက္ၿပီ ... ရပါတယ္ ... ”
“ဟုတ္ ... ဟုတ္.. ရပါတယ္ အမ ေက်ာ္ ... အမမွာ ထီးမွမပါပဲဟာ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ပို႕ေပးပါ့မယ္ ... မိုးက နည္းနည္း ႐ြာေနေသးတယ္ဗ် ...”
“ဟုတ္ ... ဟုတ္.. ရပါတယ္ အမ ေက်ာ္ ... အမမွာ ထီးမွမပါပဲဟာ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ပို႕ေပးပါ့မယ္ ... မိုးက နည္းနည္း ႐ြာေနေသးတယ္ဗ် ...”
မူမမွန္ေသာ အသံမ်ား၏ ဂီတပါေပ။ ဖိနပ္ျပာက ဆိတ္ဆိတ္ေနလွ်က္ အဆိုျပဳလႊာကို လက္ခံလိုက္သည္။ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ တိမ္ညိဳမ်ား ေျပးလႊားေနသည္။ ျဖဴေသာတိမ္၊ ျပာေသာတိမ္မ်ားက အခ်င္းခ်င္း လိုက္တမ္းေျပးတမ္းကစားေန၏။ ေျမသင္းရနံ႕ကို စြတ္စိုစြာ ႐ႈ႐ိႈက္ေနရ၏။ သစ္ခက္သစ္လက္တို႕ႏွင့္ သစ္႐ြက္တို႕ အေပၚတြင္ မိုးစက္မႈံတို႕က တင္က်န္လွ်က္ တလက္လက္ေတာက္ပေန၏။ လွလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ကိုယ္သင္းရနံ႕ေလး တစ္ခုကို အမွတ္မထင္စြာ ႐ႈ႐ိႈက္ေနရ၏။ ေျခလွမ္းမ်ားကို မမွား ေအာင္သာ ဂ႐ုစိုက္ေနမိသည္။ ေလွ်ာက္လွမ္းေနေသာ္လည္း ေျခအစံုတို႕က ေျမတြင္ ထိေနသည္ဟု မထင္မွတ္မိ။ အလိုလို ေ႐ြ႕လ်ားေနသလိုလို၊ လြင့္ေမ်ာေနသလိုလို ခံစားရသည္။ မိုးစဲေလေျပတိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ သူ႕ေဘးမွ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသည့္ ဖိနပ္ျပာ၏ ဆံႏြယ္လြင့္လြင့္တို႕က သူ႕ မ်က္ႏွာသို႕ ရံဖန္ရံခါ လာေရာက္ထိခတ္သည္။ ထိုဆံႏြယ္တို႕ကို ေပြ႕ယူနမ္း႐ိႈက္လိုက္ခ်င္မိေသာ စိတ္တို႕ကို ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ခပ္မဆိတ္ပင္ သူမ ေဘးအနားမွ လိုက္ပါ ေလွ်ာက္လာမိေလေတာ့သည္။
စံပယ္ပန္းပြင့္တို႕၏ ရနံ႕ကို ႐ုတ္ခ်ည္း ရ၏။ စံပယ္ပန္းပင္တို႕ျဖင့္ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနေသာ အိမ္မ်က္ႏွာစာတစ္ခုေ႐ွ႕ မေရာက္မွီ ေျခဆယ္လွမ္းအလိုခန္႕တြင္ ဖိနပ္ျပာ၏ ေျခလွမ္းအစံုတို႕က တံုခနဲ ရပ္သြားသည္။ သူ ကျပာကယာရပ္လိုက္မိၿပီး ေခါင္းငဲ့ၾကည့္မိရာ ဖိနပ္ျပာက သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္ေနပါ၏။ ထို႕ေနာက္ သူမ ၿပံဳးပါ၏။ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ အေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံု၍ က်က္သေရ ႐ွိလွေသာ အၿပံဳးဟု မွတ္ခ်က္ျပဳဖို႕ရန္ပင္ သူ ေမ့ေနမိ၏။ ကႏၲာရတို႕အလယ္တြင္ အိုေအစစ္တစ္ခုအလား ေအးခ်မ္းဆိတ္ၿငိမ္ေသာ အၿပံဳးဟု အသိအမွတ္ျပဳဖို႕ရာ သူ သတိမရမိပါ။ အၿပံဳးတစ္ခုတြင္ နစ္ေမ်ာမိဖို႕ လိုအပ္ေသာ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ပင္ သူ မရလိုက္ခဲ့ပါ။ စကားဆိုဖို႕ ရာ ေ၀းစြ သူ႕ေ႐ွ႕မွ ဖိနပ္ျပာေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္ကိုပင္ ကမၻာပ်က္ေတာ့မည့္အလား သူခံစားရ၏။ ႐ွိေစေတာ့။ ယခုကဲ့သို႕ သူ မိန္းေမာၾကည့္ေနမိသည္ပင္လွ်င္ တစ္ဘက္သားအဖို႕ အားနာစရာေကာင္းလြန္းလွေပၿပီ။ ေလေျပအေ၀ွ႕ႏွင့္ ထိခတ္မိေသာ ဆည္းလည္းသံကေလးမ်ားကဲ့သုိ႕ပင္ ဖိနပ္ျပာ၏ စကားသံမ်ားက ညင္သာ ႏုညံ႕၍ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ေကာင္းလွေတာ့သည္။
“အိမ္ ေရာက္ၿပီ ေမာင္ေလး ... ရတယ္ အမ ဆက္ေလွ်ာက္သြားလိုက္ေတာ့မယ္ ... လူလည္း ေနေကာင္းပါၿပီ .. ေမာင္ေလးကိုလည္း အားနာလိုက္တာ ... အခုလို လိုက္ပို႕တာ အရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ ... အပန္းမႀကီးပါဘူး ... ကၽြန္ေတာ့္အမ သူငယ္ခ်င္းပဲဟာ ... ေက်းဇူးတင္စရာမလိုပါဘူးဗ်ာ ... ”
“ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ ... အပန္းမႀကီးပါဘူး ... ကၽြန္ေတာ့္အမ သူငယ္ခ်င္းပဲဟာ ... ေက်းဇူးတင္စရာမလိုပါဘူးဗ်ာ ... ”
ႏွစ္ေယာက္သား ၿပံဳးမိၾက၏။ ေကာင္းကင္ကို အမွတ္မထင္ ေမာ့ၾကည့္မိရာ သက္တန္႕ေရာင္စံုတစ္ခုကို လွမ္းျမင္ရ၏။ လွပေသာ ေရာင္စံုခုႏွစ္တန္းက ျပာလြင္စ ေကာင္းကင္၏ တစ္ဖက္မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းဆီသို႕ ထိုးဆင္းလွ်က္။ ၾကည္ႏူးႏွစ္သိမ့္မႈမ်ားက သူ႕ထက္ငါ တိုးေ၀ွ႕၍ ရင္ထဲသို႕ ေျပး၀င္လာၾကသည္။ ဤအခ်ိန္ေလး ေပ်ာက္ဆံုးသြားမည္ကို သူ ေတြးေတာၾကည့္႐ံုျဖင့္ လြန္စြာႏွေျမာေနမိေတာ့သည္။ စံပယ္ပန္းရနံ႕တို႕ကို ဆက္တိုက္ဆိုသလို သူ ႐ႈ႐ိႈက္ေနရ၏။ ေခါင္းကို ငံု႕ခ်မိလိုက္သည္တြင္ သူ႕ရင္အစံုကို လႈပ္႐ွားေစခဲ့ေသာ ဖိနပ္အျပာေလးက ႐ြံ႕အစအနေလးမ်ား ေပက်ံစြန္းထင္းလွ်က္ ႐ွိေန၏။ သူတယုတယႏွင့္ သန္႕စင္ေပးခ်င္မိသည့္ စိတ္ကို အလြန္ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း သက္ျပင္းတစ္ခုကို မသိမသာ ခ်လိုက္မိသည္။ ဖိနပ္ျပာ လွည့္၍ ထြက္သြားေလၿပီ။
ဟာတာတာႏွင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ရင္အစံုကို မည္သူသိမည္နည္း။ ပက်ိပက်ိႏွင့္ ငွက္သံေလးကို ၾကားမိရာ သူ ေခါင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေရစက္လက္ႏွင့္ ႐ွိေနေသာ ပိေတာက္ပင္အကိုင္းငယ္တစ္ခုတြင္ စာကေလးေမာင္ႏွံကို သူလွမ္းျမင္ရ၏။ သူ႕အျဖစ္ကို ရယ္ေမာေလွာင္ေျပာင္ေနေရာ့သည္လား မသိ။ အားက်မိသည္ကေတာ့ ဧကန္ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူ လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။ စိတ္တို႕က ဖိနပ္ျပာထံပါးသို႕သာ တြယ္ကပ္ေရာက္႐ွိေနသည္မို႕ ေျခလွမ္းတိုင္းသည္ အသက္မပါေတာ့သည့္အလား။ တဗြမ္းဗြမ္းႏွင့္ ေရအိုင္မ်ား ထဲသို႕လည္း ေကြ႕မေ႐ွာင္မိပဲ ဒီအတိုင္းသာ ေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ေအာ္ ... အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ႏြံအိုင္ဗြက္အိုင္မ်ား အတြင္းသို႕လည္း ကတၱီပါ ဖိနပ္ႏွင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းေစႏိုင္သည္ မဟုတ္လား ... ။
“ေမာင္ေလး ေနာင္ ေနာင္ ... ေဟ့ ေမာင္ေလး ... ”
သဲ့သဲ့ေသာ အသံကို ၾကားမိ၍ ခဏမွ် နားစြင့္မိ၏။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ စီးရမည့္ ဘတ္စ္ကားကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနမိရင္း သူမ အသံကို ၾကားမိ၏။ စိတ္ထဲက ၾကားမိသည္လား၊ အျပင္ဘက္က အသံလား ေ၀၀ါး၍ ခြဲျခားမရ။ ဤမွ် စြဲလန္းမိသလားဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဆန္းစစ္ရင္း သူနေ၀တိမ္ေတာင္ ျဖစ္ေနမိသည္။ သို႕ေသာ္ အသံက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ပီသ လာ၏။ တကယ့္ အသံပါပဲကလားဟု ေတြးမိသည္ႏွင့္ ခ်ာကနဲ ေခါင္းကို လွည့္ၾကည့္မိသည္။ အို ... ဖိနပ္ျပာက ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ သူ႕အေ႐ွ႕ ေျခႏွစ္လွမ္းတြင္ ရပ္ေနသည္။ ႐ုတ္တရက္မို႕သူ လည္း ေၾကာင္ အအႏွင့္ ႐ွိေနသည္။ ၀တၳဳေတြ၊ ဇာတ္လမ္းေတြထဲကလို ခြဲခြာဖို႕ ႏႈတ္ဆက္အၿပီးမွာမွ စိတ္ထိန္းမရ၍ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ေျပးလာၾကသလိုလား ဟု ကိုယ္လိုရာဆြဲေတြးရင္း စိတ္ကူးယဥ္ ေနမိသည္။ မဟုတ္ပါ။ သူ႕ အေတြး တက္တက္စင္ လြဲပါေလ၏။
“ေမာင္ေလး အမကို လိုက္ပို႕တာ အမ လြယ္အိတ္ျပန္မေပးလိုက္ဘူး ... ေလ ”
“ဟာ ... ဟုတ္သား ... ”
“ဟာ ... ဟုတ္သား ... ”
သူ႕မ်က္ႏွာ ေရေႏြးႏွင့္ ႐ုတ္ခ်ည္းအပက္ခံလိုက္ရသလို ထူပူ၍သြား၏။ ၾကည္ႏူးျခင္းေျမာက္ျမားစြာႏွင့္ ရင္ခုန္မႈမ်ားအၾကား စီးဆင္းေျမာပါမိရင္း အရာရာကို ေမ့ေလ်ာ့သြားမိသည့္အထဲ ဖိနပ္ျပာ၏ လြယ္အိတ္ကို ျပန္မေပးမိပဲ လွည့္ထြက္လာခဲ့ျခင္းပါေပ။ သူ ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္းႏွင့္ အေယာင္ေယာင္အမွားမွား ၿပံဳးမိ၏။ မွန္ၾကည့္ေနမိသည့္အလား ဖိနပ္ျပာ၏ မ်က္ႏွာႏုႏုထက္တြင္လည္း အလားသ႑ာန္တူစြာ ထိုအၿပံဳးမ်ိဳးကို ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။ သူမ လည္း ေမ့သြားသည္ကိုး။ ဟုတ္သည္။ ကားေပၚမွ အဆင္း အမျဖစ္သူ သဒၵါကမ္းေပးလိုက္ေသာ ဖိနပ္ျပာ၏ လြယ္အိတ္ကို သူ အမွတ္မထင္လြယ္ထားမိလိုက္သည္မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ စာအုပ္အနည္းငယ္သာပါေသာ သူ႕လြယ္အိတ္ကို ဖိုးေက်ာ္အား ေပးခဲ့မိသည္ကို သူ အေမ့ႀကီး ေမ့ေနခဲ့သည္။ သို႕သည္မို႕ လြယ္ထားမိသည့္ ေဘးလြယ္အိတ္ကို သူ႕လြယ္အိတ္ဟုသာ သူ ထင္မွတ္ခဲ့မိသည္ပဲ။ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားႏွင့္ ကမ္းေပးလိုက္ေသာ သူ႕လက္တို႕ တုန္ေနသည္ကို သိသိသာသာႀကီး သတိျပဳမိ၏။ ဖိနပ္ျပာကေတာ့ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းဖူးေလးကို လက္ျဖင့္ အသာအုပ္ရင္း တခြိခြိရယ္ေန႐ွာ၏။ ဤသို႕ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားမ်ားၾကားမွ ဖိနပ္ျပာရယ္ေမာေနသည္ကို သူ ေငးေမာၾကည့္ေနမိပါေသး၏။ ရယ္ေမာေနပံုသည္လည္း လွလြန္းေနသည္မဟုတ္လား။ ခပ္ေစာေစာပိုင္းတုန္းက အားနည္းေဖ်ာ့ေတာ့ေနေသာ မ်က္ႏွာဟန္ေလး ကြယ္ေပ်ာက္၍ ႐ႊင္ၿပံဳးရယ္ေမာေနေသာ သူမကို ၾကည့္ေနမိသည္မွာ သူ အသက္ပင္႐ႈမိပါရဲ႕လား မသိပါ။
“အမလည္း အခန္းထဲ ၀င္ေတာ့မွ လြယ္အိတ္ခ်ိတ္မယ္ ဆိုေတာ့မွ သိလိုက္တာ ... စိတ္ကလဲ ေမ့တတ္ပါတယ္ ... ”
“ကၽြန္ ... ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္လြယ္အိတ္နဲ႕ မွားတာခင္ဗ် ... ”
“အင္းေနာ္ ... လြယ္အိတ္ခ်င္းကလည္း တူေနတာကိုး ... ခစ္ခစ္ ... ”
“ကၽြန္ ... ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္လြယ္အိတ္နဲ႕ မွားတာခင္ဗ် ... ”
“အင္းေနာ္ ... လြယ္အိတ္ခ်င္းကလည္း တူေနတာကိုး ... ခစ္ခစ္ ... ”
ဟုတ္သည္ေလ တိုက္ဆိုင္စြာျဖင့္ သူမ၏ ကခ်င္လြယ္အိတ္ အနီကေလးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္လြယ္အိတ္က အတူတူပင္ ျဖစ္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီကခ်င္လြယ္အိတ္အနီကို ဟိုးငယ္ငယ္ကေလးဘ၀၊ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ကတည္းက ျမတ္ႏိုးစြာျဖင့္ စြဲစြဲလန္းလန္း ႐ွိခဲ့သူ။ အသည္းစြဲမဟုတ္လား။ ယခုေတာ့ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ အသည္းစြဲ လြယ္အိတ္အနီကေလးကို ရင္ခြင္တြင္ ပိုက္ထားရင္း သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာေနေတာ့သည္။ ေနရာခ်င္းလဲခ်င္မိေတာ့တာပဲ လြယ္အိတ္ကေလးရယ္ဟု စိတ္ထဲမွ တီးတိုး ဆိုလိုက္မိသည္။ ဖိနပ္ျပာကေတာ့ ရယ္ေမာေနတုန္းပင္။
“သြားေတာ့မယ္ ... မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းတက္မယ္ ဟုတ္ ... ? ”
“ဟုတ္ ... ကၽြန္ေတာ္ တက္မွာပါ ... ”
“ဒါဆို တတာေနာ္ ေမာင္ေလး ... မနက္ျဖန္ ဖယ္ရီေပၚမွာ ဆံုမယ္ .. တတာ ”
“ဟုတ္ ... ကၽြန္ေတာ္ တက္မွာပါ ... ”
“ဒါဆို တတာေနာ္ ေမာင္ေလး ... မနက္ျဖန္ ဖယ္ရီေပၚမွာ ဆံုမယ္ .. တတာ ”
အျပန္ သူ လိုက္ပါစီးနင္းလာေသာ ဘတ္စ္ကားက သိပ္ကို ျမန္လြန္းေနသည္။ ျမန္လြန္းသည္ဟု ထင္ေနမိသည္လား။ ကိုယ့္အေတြးမ်ားႏွင့္ ကိုယ္ ၿပံဳးတံုးတံုး႐ွိစြာျဖင့္ ဘတ္စ္ကားေပၚ မတ္တပ္ရပ္ေနမိသည္ကို ကားေပၚမွ လူမ်ားက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ ႐ွိေနေတာ့သည္။ ဒါကိုလည္း သူ သတိမျပဳမိပါ။ သူ႕ အေတြးမ်ားထဲတြင္ေတာ့ ႐ြံ႕စမ်ားေပက်ံေနသည့္ ဖိနပ္အျပာကေလး၊ ရင္ခြင္တြင္ ပိုက္ထားေသာ လြယ္အိတ္အနီေလး၊ ေနာက္ ကိုယ္သင္းနံ႕ေလးတစ္ခု၊ အၿပံဳးလက္လက္တစ္စံုႏွင့္ ... ရင္ခုန္သံမ်ား။ သူ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ဆင္းသြားေသာအခါ ကားေပၚတြင္ က်န္ရစ္ေသာ ခရီးသည္မ်ား စိတ္လက္ခ်မ္းသာစြာ ကိုယ္စီေပါ့ပါးစြာျဖင့္ ဆက္လက္ စီးနင္းလိုက္ပါသြားသည္ကိုလည္း သူ မသိေတာ့။ သူ သိေနသည္မွာ ... တစ္ခုတည္းသာ ျဖစ္၏။ ထို တစ္ခုတည္းေသာ အရာက “အခ်စ္” သာ ျဖစ္ေတာ့၏။
******************* ******************* *******************
(၁၀)
“အဟား ... ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလည္း မိေက်ာ္ရယ္ ...”
စိတ္ထဲက အထပ္ထပ္၊ ႏႈတ္ဖ်ားက အထပ္ထပ္ကို ေရ႐ြတ္ေနမိေတာ့သည္။ သူမကိုယ္ သူမပဲ အျပစ္ တင္ရမည္လား။ မည္သူ႕ကို အျပစ္တင္ရမည္လဲ မသိေတာ့။ ညေနက လြယ္အိတ္ကို ေမ့၍ ထြက္သြားမိသည့္ ျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ သူမ မ်က္ႏွာသည္ ယခု ပူပူေႏြးေႏြးေဖ်ာ္ထားေသာေကာ္ဖီခြက္ထက္ပို၍ ပူေႏြးေနခဲ့သည္လား။ သို႕ေသာ္ ထူးဆန္းသည္က ဤမွ် ဂြတီးဂြက် အေျခအေနမ်ိဳး၌ သူမ စိတ္အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ခဲ့သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ အရင္က သူမစိတ္ ဤသို႕ မဟုတ္ပါေပ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဒါမွမဟုတ္ အေပါင္းအသင္းမ်ား အၾကားတြင္ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္စရာ ႐ွိသည္ႏွင့္ သူမ မ်က္ႏွာက ဆူပုတ္ေနတတ္ခဲ့သည္။ ယခုကား ၿပံဳးလွ်က္။ အေယာင္ေယာင္ အကန္းကန္းႏွင့္ တုန္တုန္ရင္ရင္ ႐ွိေနသည့္ အထဲမွာမွ သူ႕ မ်က္၀န္းတို႕က နက္ေမွာင္စြာ ႐ႊန္းစိုေနခဲ့ေသးသည္ပဲ။ ဟူးးးး။ လူစိတ္ဆိုသည္မွာ တယ္လည္း ခက္လွသည္ကိုး။ ေန႕ခင္းတုန္းက ခံစားခဲ့ရသည့္ အိပ္ေရးပ်က္သည့္ ဒဏ္ကို သတိမရေတာ့သည့္အျပင္ ယခုစိတ္တို႕က ပို၍လန္းဆန္းေနသေယာင္ေယာင္ပင္ ႐ွိေနေသးေတာ့၏။ သူမ အခန္းေဘးဘီကို မသိမသာ ၾကည့္လိုက္မိ၏။ ယခု ၿပံဳးေနမိသည့္ ႐ွက္ၿပံဳးကို မည္သူမ်ားျမင္သြားမည္လဲ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ် မ႐ွိသည့္ အျဖစ္ကို သိေနသည့္တိုင္ေအာင္ ႀကံဖန္ စိုးရိမ္ေနမိေတာ့သည္။
ဤအေၾကာင္းအရာႏွင့္ ထိပါးနီးကပ္စြာ စဥ္းစားေတြးေတာမိတိုင္း ရင္ထဲတြင္ လိႈက္လိႈက္ေမာေမာ ခံစားရ၏။ တကယ္ဆိုလွ်င္ သူမ ေမာပန္းခဲ့ပါ၏။ တာေ၀းအေျပးသမားတစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ ေမာလ်ႏြမ္းဟိုက္ေနပါ၏။ ယခင့္ယခင္က စြဲလန္းျခင္း၊ သာယာျခင္း။ တြယ္တာျခင္း စသည့္ စသည့္ စကားလံုးေ၀ါဟာရမ်ားက သူမႏွင့္ အလွမ္းေ၀းစြာ တစိမ္းျပင္ျပင္ ႐ွိေနခဲ့ပါ၏။ ႐ုပ္႐ွင္၊ ၀တၳဳ၊ ကဗ်ာ၊ မဂၢဇင္း စသည္တို႕တြင္လည္း ထိုအေၾကာင္းအရာ ထိုပါဒမ်ားကို သူမ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ဖတ္႐ႈခံစား နားလည္ၾကည့္ခဲ့ဖူးေသး၏။ ေျပာမယံု ႀကံဳမွသိဟူေသာ စကားက ယခု သူမအတြက္ ကြက္တိမွန္ကန္ေနေတာ့သည္လား။ ထိုအတိုင္းဆိုလွ်င္ ယခု သူမ ႀကံဳေနရသည္လား။ ေန႕ခင္းက ပစ္လွဲခ်င္ေအာက္ေအာင္ အိပ္ခ်င္ေနမိသည့္စိတ္မ်ား၊ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ေနသည့္ စိတ္မ်ားက ထူးဆန္းစြာ ေပ်ာက္႐ွသြားခဲ့ရသည္ပင္။ သူႏွင့္ အတူရယ္ေမာေနမိစဥ္က ထိုေ၀ဒနာမ်ားကို အသိစိတ္တြင္ မွတ္သားခံစားမိဖို႕ရာ ေ၀လာေ၀း၍ ၾကည္ႏူးျခင္းမ်ားကိုပင္ ခံစားရလိုက္ေသး၏။ ဤ အရာကား “အခ်စ္” ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္ဟု သူမကိုယ္ သူမ ၀န္ခံလိုက္ဖို႕ကိုေတာ့ ႐ွက္႐ြံ႕ေနမိသည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ဒါက စိတ္လႈပ္႐ွားမႈ တစ္ခုပဲ ျဖစ္မွာပါေလဟု ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ထားလိုက္ဖို႕ရာကိုလည္း တြန္႕ဆုတ္ေနမိျပန္ေသး၏။ MP3 player ေလးကို သူမ ဆြဲယူလိုက္ၿပီး နားၾကပ္ကို အက်အန တပ္ဆင္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ play ခလုတ္ကေလးကို လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားျဖင့္ ထိခတ္လိုက္သည္တြင္ အဆိုေတာ္ အဲလက္စ္၏ သီခ်င္းက တိုးတိုးလ်လ် ေပၚထြက္လာသည္။
“အခ်စ္ဆိုတာ ထူးဆန္းလြန္းပါတယ္ ... တို႕ ဆံုလာခဲ့တဲ့ ခဏေလး၀ယ္ ... .... .... ”
တလွပ္လွပ္တုန္ေနေသာ ရင္တို႕က ေကာ္ဖီတို႕ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါေစဟုသာ သူမ ဆုေတာင္းမိသည္။ သီခ်င္းထဲလိုပင္ ထို “အခ်စ္”သည္ တကယ္ပင္ ထူးဆန္းလြန္းပါသလား။ သူမအတြက္ ကေတာ့ ထိုအရာသည္ မယံုၾကည္ႏိုင္ဖြယ္၊ နားမလည္ႏိုင္ဖြယ္ အခ်င္းအရာတစ္ခုအျဖစ္ သူမ ေ႐ွ႕သို႕ ေရာက္႐ွိေနခဲ့ပါၿပီ။ ခဏ အၾကာတြင္ သက္ေတာင့္သက္သာ႐ွိစြာ အိပ္ေမာက်သြားလိမ့္မည္ဟု သူမ ယံုၾကည္ေန၏။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ တည္းကိုသာ Repeat လုပ္ထားေသာေၾကာင့္ အထပ္ထပ္ျဖစ္ေနမည့္ သီခ်င္း၏ စာသား၊ အဓိပၸါယ္တို႕က သူမ၏ ႏွလံုးသားကို က်က္မွတ္ေနေစလိမ့္မည္။ ထိုအခါ၌ သူမ အိပ္မက္တို႕သည္ ထူးဆန္းအံဖြယ္ေကာင္းလွေသာ အရာတို႕ျဖင့္သာ အတိၿပီး၍ ျပည့္လွ်ံေနမည္ဟုသာ ... ။ သူမ အိပ္ခန္းအျပင္ဘက္တြင္ မေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနေသာ ညႏွင့္ သင္းပ်ံေနေသာ စံပယ္ရနံတို႕သာလွ်င္ ႐ွိေနေတာ့၏။
******************* ******************* *******************
(၁၁)
(၁၁)
သူ႕ စကားအဆံုးတြင္ ဖိုးေက်ာ္က တဟားဟား ေအာ္၍ ရယ္ေမာလိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္ထားခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ဖိုးေက်ာ္ မရယ္ခဲ့ပါ။ ညေနက အျဖစ္အပ်က္ကို သူ ေျပာျပေနမိေတာ့ ဖိုးေက်ာ္က အေလးအနက္နားေထာင္ေနသည္။ ယခု စကားဆံုးေသာ္လည္း စဥ္းစားခန္း၀င္ေနဟန္ ႐ွိ၏။ ၿပီးမွ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ၿငိမ့္ရင္း ေသာက္လက္စ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ေမာ့ေသာက္ေနေလသည္။ သူကေတာ့ ဖိုးေက်ာ္ထံမွ ထြက္လာမည့္ ထင္ျမင္ခ်က္၊ မွတ္ခ်က္ကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္။
“ေကာင္းတယ္ ... ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ လြဲေခ်ာ္မႈ ျဖစ္ေပမယ့္ အခ်စ္ဆိုတာကို ခံစားရတဲ့အခါ အဲလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးက ႐ွိေနတတ္တယ္ ... ႐ွိေနရမယ္ကြ ”
“ဟင္ ... မင္းစကားကလည္း နားလည္ေအာင္ ႐ွင္းျပစမ္းပါ ... ”
“ဟင္ ... မင္းစကားကလည္း နားလည္ေအာင္ ႐ွင္းျပစမ္းပါ ... ”
“ဒီလို ႐ွိတယ္ ငေနာင္ ... အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲေတာ့ ငါလည္းမသိပါဘူး ... ဒါေပမယ့္ သူ႕ကို ခံစားမိတဲ့အခါတိုင္းမွာ လူက တိုင္ပင္ (Timing) ေအာက္ သြားတတ္တယ္ ... အဲခံစားမႈေပၚမွာ နစ္၀င္သြားတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္ အဲဒီ့လူက ပံုမွန္လည္ပတ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲကေန ဖယ္ခြာထြက္သြားတတ္တယ္ ... ဥပမာကြာ ဖိနပ္ျပာရဲ႕ လြယ္အိတ္ကို မင္းလြယ္အိတ္လို႕ ထင္ေနမိတာမ်ိဳး၊ ဖိနပ္ျပာက သူ႕လြယ္အိတ္ကို ယူဖို႕ ေမ့သြားတာမ်ိဳးေပါ့ ... ”
“အင္း နည္းနည္း နားလည္လာသလိုပဲ ... ဆက္ေျပာ ... ”
ဖိုးေက်ာ္က ေဆးေပါ့လိပ္ကို အေငြ႕တေထာင္းေထာင္း ထ ေအာင္ဖြာ႐ႈိက္လိုက္ၿပီး ညင္ညင္သာသာ မႈတ္ထုတ္ရင္း ဆက္ေျပာသည္။
“အလြဲေတြေလ ... အလြဲေတြေပါ့ ... အဲဒါလိုတယ္ ... ”
“ငါ သိခ်င္တာက မေန႕က မင္းနဲ႕ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက သူ႕အေၾကာင္းကို ေျပာျပကြာ ... ”
ဖိုးေက်ာ္ေျပာေနပံုကို သူ ေငးၾကည့္ေနမိရင္း အခ်စ္ဇာတ္လမ္း႐ုပ္႐ွင္ ၀တၳဳမ်ားမွ ဇာတ္ေကာင္ကို ဇာတ္ပို႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အခ်စ္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ၀ိုင္း၀န္းေျမႇာက္ေပးတတ္သည္ကို သတိရမိ၏။ ထံုးစံအားျဖင့္ ဇာတ္ေကာင္ကို သူ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက စားေသာက္ဆိုင္ သို႕မဟုတ္ လက္ဘက္ရည္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ေကၽြးေမြးျပဳစုခိုင္းျခင္းျဖင့္ ဤသို႕ေသာ အခန္းမ်ိဳးကို ဖန္တီးထားတတ္သည္မဟုတ္လား။ ယခုလည္း ထိုအခန္းမ်ိဳးျဖင့္ ခပ္ဆင္ဆင္လာတူေနသည္ကို ေတြးမိသျဖင့္ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ ၿပံဳးေယာင္ေယာင္ ျဖစ္လာမိ၏။ ဇာတ္လမ္းေတြထဲတြင္ ထိုသူငယ္ခ်င္းမ်ားေျပာေသာ စကားမ်ားကို ဇာတ္ေကာင္က နားေထာင္၍ ထိုၾသ၀ါဒမ်ားအတိုင္း တေသြမတိမ္းလိုက္လုပ္တတ္သည္မဟုတ္ပါလား။ ဖိုးေက်ာ္ ေျပာေနသည္မ်ားကို သူ နားေထာင္ေနမိသည္။ ဖိနပ္ျပာ၏ အေၾကာင္းကို သူ သိခ်င္ေနမိသည္မို႕ေလ။ ေန႕လည္က သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ က်န္ရစ္ေနခဲ့ေသာ ဖိုးေက်ာ္ထံမွ သူမႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို စိတ္၀င္စားေနမိသည္။
“သူ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက တအားခင္ဖို႕ေကာင္းတယ္ ... မ်က္ႏွာလည္း ေျပာင္တယ္ ငါ့ အတိုင္းပဲေဟ့ ... မင္း ဖိနပ္ျပာကို လိုက္ပို႕ေတာ့ ငါနဲ႕ အဖြဲ႕က်ၿပီး က်န္ေနရစ္ခဲ့တာ ... ရယ္ေနရတယ္ ေဟ့ေကာင္ရ ... မူမူဆိုတဲ့ အမႀကီးက ပိုမ်က္ႏွာေျပာင္တယ္ အစလည္း တယ္သန္သကိုး ... ငါ့ေတာင္ ျဖံဳတယ္ သူ စေနာက္တာက ... ”
“မင္းအတြက္ေတာ့ ငါ စံုစမ္းခဲ့ပါတယ္ ဖိနပ္ျပာအေၾကာင္းကို ... ”
ၿပံဳးရင္း နားေထာင္ေနမိရာက ဖိုးေက်ာ္ဖက္ကို ငဲ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဖိုးေက်ာ္က ေန႕လည္က အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ေနဟန္ျဖင့္ ရယ္ေမာစြာ ေျပာျပေနသည္။ တစိမ္းတရံမ်ားႏွင့္ အသားတက်႐ွိဖို႕ရန္အတြက္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ေပး႐ံုမွ်ျဖင့္ လံုေလာက္ေသာ ဖိုးေက်ာ္၏ အရည္အခ်င္းကို သူ ေလးစားအသိအမွတ္ျပဳရစၿမဲ။ သူကေတာ့ ဤ သို႕မဟုတ္။ ေအးစက္စက္ အမူအရာကို အလိုလိုပိုင္ဆိုင္ေနသူမို႕ သူ႕အတြက္ကေတာ့ ခက္ခဲလွသည္။ စကားကိုလည္း ဖိုးေက်ာ္ကဲ့သို႕ စည္စည္ကားကား ပတ္ပတ္႐ႊန္း႐ႊန္း မဆိုတတ္ပါ။ ထို႕အျပင္ ဖိုးေက်ာ္က စာတိုေပစ၊ ကဗ်ာတို ၀တၳဳတို စသည္အားျဖင့္ ေရးျခစ္တတ္သူ။ သူကေတာ့ ကဗ်ာမဆိုထားႏွင့္ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းကိုပင္ ဖတ္ေကာင္းေအာင္ စီမံဖို႕ ခက္ခဲလွသည္ မဟုတ္လား။ ဤသို႕အားျဖင့္ ဖိုးေက်ာ္သည္ အၿမဲတေစ သူ၏ တိုင္ပင္အားကိုးရာ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ရေတာ့သည္။
“မင္းရဲ႕ ဖိနပ္ျပာက ရယ္ခဲ၊ ၿပံဳးခဲ သတဲ့၊ ေနာက္စြာလည္း စြာတယ္တဲ့။ မူမူတို႕ စရင္ေတာင္ သိပ္မရယ္ပဲ ၿပံဳးပဲ ၿပံဳးတယ္၊ သူတို႕ကေတာင္ ေျပာေနေသးတယ္ ရမည္းသင္းၿမိဳ႕စား သီလ၀နဲ႕ တူ၀ရီးေတာ္တယ္ဆိုလား ဘာလား ... ”
“ငါနဲ႕ ဆံုတုန္းကေတာ့ ရယ္ေနလိုက္တာ တခြိခြိနဲ႕ပဲ ... ”
“အဲဒါ ... ငါ ေျပာခ်င္တာ အဲဒါ ... ”
ေျပာေနရင္းက ႐ုတ္တရက္ ထ ေအာ္လိုက္ေသာ ဖိုးေက်ာ္အသံေၾကာင့္ သူ လန္႕သြားမိ၏။ ဖိုးေက်ာ္ကို ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ သူ႕ဘက္သို႕လွည့္ကာ မ်က္လံုးျပဴးႀကီးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္ ျမင္ရ၏။ ဘာမွားလို႕ပါလိမ့္ဟု သူ႕ကိုယ္သူ ေတြးမိရင္း ဖိုးေက်ာ္ကို လက္ကာျပလိုက္မိသည္။ ဟုတ္သည္ေလ။ သူေျပာေနသည့္ စကားမွာ ဖိနပ္ျပာရယ္ေမာသည္ ဆိုသည့္အေၾကာင္းက လြဲလို႕ မွားစရာ တစ္ခုမွ မ႐ွိပဲကလား။ သူက ဖိုးေက်ာ္ကို ေမးဆတ္ျပလိုက္သည္။ ဆိုလိုသည့္အဓိပၸါယ္မွာ ဆက္ေျပာဟူ၍။“ငါနဲ႕ ဆံုတုန္းကေတာ့ ရယ္ေနလိုက္တာ တခြိခြိနဲ႕ပဲ ... ”
“အဲဒါ ... ငါ ေျပာခ်င္တာ အဲဒါ ... ”
“ေအး ... အဲလို ရယ္ခဲ ၿပံဳးခဲတဲ့ မိန္းကေလးကို ရယ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တာ ... အဲမိန္းကေလးရဲ႕ စိတ္၀င္စားမႈကိုရဖို႕အတြက္ လွမ္းတဲ့ ပထမ ေျခလွမ္းကြ ငတံုးရ ... ”
“ေၾသာ္ ... ဂလိုကိုး ... ”
“ေၾသာ္ ... ဂလိုကိုး ... ”
သူ႕ စိတ္ထဲတြင္မေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ႀကိတ္ဂုဏ္ယူမိသည္လား၊ ဘာလား မသိေတာ့။ ဖိုးေက်ာ္စကားအရဆိုလွ်င္ သူ႕၏ မေန႕က အမွား (ဖိုးေက်ာ္စကားအရ အလြဲ) သည္ ဖိနပ္ျပာ၏ စိတ္၀င္စားမႈကို ရယူႏိုင္သည့္ အေနအထားျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ဒီလိုဆို မဆိုးပါဘူးဟု သူ႕ကိုယ္သူ ေတြးလိုက္မိသည္။ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ခိုးလိုခုလု ျဖစ္ေနမိသည္က အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ဤသို႕ ကေမာက္ကမ ႏိုင္စြာေသာ ျဖစ္ရပ္တို႕ျဖင့္ အခ်စ္က တည္႐ွိေနသည္လား။ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထိုအရာ ရင္ထဲသို႕ ၀င္ေရာက္လာၿပီးသည္မွ ေျပာင္းလဲစျပဳလာေနေသာ သူ၏ စိတ္ႏွင့္ အမူအယာတို႕က သက္ေသခံေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ သို႕ေသာ္ သူ ဖတ္ဖူး၊ မွတ္ဖူးေသာ အခ်စ္တို႕၊ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတို႕သည္ အႏုအ႐ြ၊ အလွအပမ်ား၊ အဖြဲ႕အႏြဲ႕တို႕ျဖင့္သာ ႐ႊန္း႐ႊန္းေ၀ ေနတတ္ခဲ့သည္ပဲ။ ေျပာေနရင္းက အသိစိတ္အာ႐ံုတြင္ ႐ႊံ႕စကေလးမ်ားးေပက်ံေနသည္ ဖိနပ္ျပာျပာကေလးကို ျမင္ေယာင္လာမိသည္။ တခစ္ခစ္ရယ္ေနေသာ ဖိနပ္ျပာကိုလည္း ျမင္ေယာင္လာမိျပန္၏။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး သီလ၀ၿမိဳ႕စားနဲ႕ တူမရီးေတာ္တာဟု သူ ေတြးရင္း ၿပံဳးေနမိေသး၏။ သီလ၀ ဆိုတာက တစ္သက္မွာ သံုးခါပဲ ၿပံဳးရယ္တာမဟုတ္လား ဖိနပ္ျပာရယ္။
သူႏွင့္ ဖိုးေက်ာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ ထျပန္လာေတာ့ မိုးေတာ္ေတာ္ ခ်ဳပ္ေနခဲ့ၿပီ။ ဖိနပ္ျပာ အေၾကာင္းကို ေတြးရင္း အိမ္ျပန္လာခဲ့မိ၏။ ညေနက သည္းထန္စြာ႐ြာသြန္းခဲ့ေသာ မိုးေၾကာင့္ တိမ္ဆိုင္မ်ား ကုန္ခန္းသေလာက္႐ွိခဲ့သည္မို႕ ည၏ ေကာင္းကင္ျပင္ က ၾကယ္တာရာမ်ားႏွင့္ စံုခ လို႕ေန၏။ လြင့္ပ်ံ႕လာေသာ ေလေျပတြင္ ရနံသဲ့သဲ့တို႕ ပါလာ၏။ ညေမႊးပန္းရနံသာ ျဖစ္ပါ၏။ သို႕ေသာ္ သူမ၏ ကိုယ္သင္းရနံေလးကိုသာ ရေနမိသည္။ ဖိနပ္ျပာႏွင့္ ဆံုရမည့္ မနက္ျဖန္ကိုသာ သူ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ဒီညကို အိပ္မွ ေပ်ာ္ပါ့မလားဟု သူ႕ကိုယ္သူ ေတြးရင္း စိတ္ေမာေနမိသည္။ သူ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္းက ေခါင္းကိုေမာ့၍ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို တီးတိုး ဆိုညည္းမိသည္။
“အခ်စ္ဆိုတာ ... ထူးဆန္းလြန္းပါတယ္ ... တို႕ဆံုလာခဲ့တဲ့ ခဏေလး၀ယ္ ... ကိုယ္ျမတ္ႏိုးလြန္းေတာ့ကြယ္ ... xxxx ... ..... ”
တကယ္ပဲ အခ်စ္ဟာ ထူးဆန္းလြန္းသည္လားေလ ... ။
[ဆက္ရန္]
